İnsan gönlündekinden mahrum kalıncaya hiçbir şeyi olmayan, eli avucu boş bir dilenci gibi yaşıyor bu hayatı Yusuf. Umudum vardı, neden olmasın ki zaten? Elbet bir gün bu da olur diyordum. Sana her zamankinden daha çok yakındım, herkesten daha çok yakındım sana. Artık hazırdım buna, derdimi anlatacaktım, zaafımı gösterecektim sana. Biraz da kızgınım biraz da kızacaktım aslında, sen bu çaresizliğimi nasıl anlamazsın diye. Sonra seni bu sevginin kanatları altına alacaktım, fezayı dolduran bu sevginin kanatları altına, kendi kanatlarımın altına alacaktım seni. Değil gölgene sokulanı aklından geçenlerin, rüyalarına girenlerin mezarını ellerimle kazacaktım. Ben bu hayalleri kurarken bir gün sana bir yabancı olarak uyandım, uyanmaz olaydım, uyandımda sayılmaz aslında, bir kabusun içinde gibiyim. Ben kendi mezarımı kazmış ve kendi kanatlarımı kırmıştım, beni bile taşıyamaz artık kanatlarım. O günden sonra ben bir ölü sen ise toprağımın üstünde gezen bir sultandın. SEN GERÇEK OLAMAZSIN.